Ζήτημα ΚΕΣ – Η τελευταία πράξη του δράματος;

Τις τελευταίες μέρες άρχισε να βγαίνει από τον πάγο όπου μετεκλογικά το είχε βάλει η νέα κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, το ζήτημα των κολλεγίων και των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών. Ουσιαστικά προωθείται εν τάχει η ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας 36/05 μέσω της υπογραφής του αντίστοιχου προεδρικού διατάγματος, κατά τη διαδικασία η οποία προβλεπόταν κι από την προηγούμενη κυβέρνηση.
Το Υπ. Παιδείας κρατώντας στάση αναμονής όλο το προηγούμενο διάστημα επιλέγει να ανοίξει το εν λόγω ζήτημα τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, μέσα στις εξεταστικές, φοβούμενο ακριβώς την αντίδραση των φοιτητών και προσπαθώντας να έχει όσο το δυνατόν μικρότερες αντιστάσεις. Η τακτική αύτη, δηλαδή η προσπάθεια εφαρμογης εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων σε περιόδους εξεταστικών, είχε ακολουθηθεί και απο τις προηγούμενες κυβερνήσεις της Ν.Δ. και εκφράζει το πόσο αντιδραστικές και επι της ουσίας αντιεκπαιδευτικές είναι οι πολιτικές αυτές.
Η ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας σχετικά με την απόδοση των επαγγελματικών δικαιωμάτων στους αποφοίτους των κολλεγίων, φαίνεται να ακολουθείται από μια σειρά διαρθρωτικών αλλαγών, τις οποίες έχει εξαγγείλει η υπουργός Άννα Διαμαντοπούλου, κι οι οποίες ουσιαστικά αποτελούν την πλήρη εφαρμογή της Συνθήκης της Μπολόνια στην ελληνική εκπαίδευση. Προωθούνται, παράλληλα, λοιπόν η δημιουργία Δημόσιας Ανεξάρτητης Αρχής Αξιολόγησης και Πιστοποίησης της άτυπης μεταλυκειακής εκπαίδευσης και κατάρτισης η οποία θα είναι υπεύθυνη για τις εισηγήσεις σχετικά με τη λειτουργία ή το κλείσιμο των ΚΕΣ. Αντίστοιχα θα αναβαθμιστούν το Εθνικό κέντρο Πιστοποίησης αλλά και Αξιολόγησης, σε μια κατεύθυνση εξατομίκευσης της γνώσης και των δεξιοτήτων, κατακερματισμού των γνωστικών αντικειμένων, πολυδιάσπασης των πτυχίων. Την ίδια ώρα η υπουργός θέλωντας να προσδιορίσει τα κριτήρια με τα οποία θα γίνεται η πιστοποίηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων αλλά και η αξιολόγηση όλων των κοινωνικών, δημόσιων και ιδιωτικών φορέων, μεταξύ των οποίων και τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών, προειδοποίησε για ένα πιο «ελαστικό» νόμο από αυτόν του Ε. Στυλιανίδη όσον αφορά τον έλεγχο στα κολλέγια.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η υπουργός Α. Διαμαντοπούλου, δηλώνει κατηγορηματικά και σε όλους τους τόνους ότι αφενός τα κολλέγια δεν εξισώνονται ακαδημαικά με τα Ελληνικά Πανεπιστήμια κι αφετέρου ότι δεν υπάρχει καμία σκέψη για αναθεώρηση του αρ.16 του Συντάγματος και ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Είναι προφανές οτι οι παραπάνω δηλώσεις είναι απόρροια της πίεσης του φοιτητικού κινήματος αφού η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχοντας γνώση της δυναμικής των κινητοποιήσεων, δυναμική που εκδηλώθηκε πλήρως στο μεγαλειώδες κίνημα για τη μη αναθεώρηση του αρ.16, είναι πολύ προσεκτική όταν αναφέρεται σ’ αυτά τα ζητήματα και προσπαθεί με κάθε τρόπο να «ξορκίσει» θέσεις κι απόψεις που ήταν δικές του και του προέδρου του το προηγούμενο διάστημα όπως αυτή σχετικά με την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων («μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά τα λέγανε τότε).
Μας αρκεί ωστόσο αυτός ο φόβος της νέας κυβέρνησης απέναντι στο κίνημα και τις νίκες που μπορεί να πετυχαίνει; Αναμφίβολα όχι. Κι αυτό γιατί στις δηλώσεις της Διαμαντοπούλου υπάρχουν σκόπιμες αμφισημίες οι οποίες, σε τελική ανάλυση, κρύβουν και τον πυρήνα του όλου ζητήματος που είναι η αξία των πτυχίων των ελληνικών Πανεπιστημίων και τα επαγγελματικά δικαιώματα που αυτά συνεπάγονται. Ενώ λοιπόν, γίνεται πολύ κουβέντα για το ακαδημαικόν της όλης υπόθεσης, η δέσμευση του υπουργείου για ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας και ουσιαστικά εξίσωση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των κολλεγίων με αυτών των αποφοίτων ΑΕΙ και ΤΕΙ πραμένει.
Κοιτώντας λοιπόν το όλο ζήτημα των κολλεγίων και των ΚΕΣ στο ευρύτερο σύνολο της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης και της υποταγής στα θέσφατα της Μπολόνια (εξατομίκευση, κινητικότητα, αξιολόγηση κλπ) είναι προφανές ότι κι η νέα κυβέρνηση βαδίζει στα χνάρια της προηγούμενης ρίχνοντας για τα καλά την εκπαίδευση στα δόντια της ελεύθερης αγοράς, προωθώντας το εμπόριο γνώσης στο οποίο τα ΚΕΣ επιδίδονται, την εξίσωση προς τα κάτω. Στην ουσία νομιμοποιούνται ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα (που λειτουργούν με όρους franchise) τα οποία θα παράγουν εργαζόμενους οι οποίοι θα έχουν ίσα επαγγελματικά δικαιώματα με αυτά των αποφοίτων των δημόσιων πανεπιστημίων, κάτι το οποίο είναι αντισυνταγματικό. Αν αναλογιστούμε, επίσης, οτι δεν είναι λίγα τα κολλέγια των οποίων το γνωστικό αντικείμενο δεν καλύπτει το σύνολο του γνωστικού αντικειμένου των αντίστοιχων πανεπιστημιακών σχολών, αντιλαμβανόμαστε οτι με την ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας συρρικνώνεται επικίνδυνα η συλλογική κατοχύρωση των επαγγελματικών δικαιωμάτων. Ανοίγει ο δρόμος, λοιπόν, στον ατομικό φάκελο δεξιοτήτων, στον κατακερματισμό των επαγγελματικών δικαιωμάτων συνολικά των πτυχιούχων και στην ελεύθερη κινητικότητά των εργαζόμενων περιορίζοντας ταυτόχρονα τις συλλογικές τους διεκδικήσεις.
Εν κατακλείδι η ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας 36/05 αποτελεί ένα ακόμα βήμα στην κατεύθυνση της υποβάθμισης της δημόσιας παιδείας - κι απ’ ότι φαίνεται όχι και την τελευταία πράξη του δράματος- κρυμμένη πίσω από τον δήθεν μονόδρομο των αποφάσεων του ευρωπαϊκού δικαστηρίου. Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις, εξάλλου, σε Γερμανία και Αυστρία ανέδειξαν πόσο ανεδαφικό ήταν ισχυρό επιχείρημα των τελευταίων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ οτι οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις της κατευθυνσης της Μπολόνια έχουν υλοποιηθεί και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Καλούμαστε, λοιπόν να συγκροτήσουμε αυτές τις αντιστάσεις που θα λειτουργήσουν ως ουσιαστικό ανάχωμα στην υλοποίηση της αντιδραστικής εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης και να προασπίσουμε τον δημόσιο χαρακτήρα του Πανεπιστημίου.

Φέτος έχουμε 365 λόγους για να εξεγερθούμε...

Η δολοφονία του δεκαπεντάχρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου πέρυσι στις 6 Δεκέμβρη στα Εξάρχεια σηματοδότησε την αρχή μιας νέας περιόδου για ολόκληρη την ελληνική νεολαία. Ο άδικος χαμός του μαθητή ευαισθητοποίησε και άγγιξε τις χορδές ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας. Η δημοκρατία για την οποία βαυκαλίζονταν όλα τα αστικά μέσα και οι εκπρόσωποί της απέδειξε με το πιο σκληρό, στυγνό και βίαιο τρόπο το πραγματικό της πρόσωπο. Πολιτικές απ’τη χούντα, που ουσιαστικά δεν έλειψαν ποτέ από την ελληνική αστυνομία, επανεμφανίστηκαν εκείνο το βράδυ με την εν ψυχρώ εκτέλεση του μαθητή. Το μόνο «ολίσθημά» του... να απειθαρχήσει απέναντι σε έναν αστυνομικό... η ποινή του... τρεις σφαίρες.
Το νέο της δολοφονίας μεταδόθηκε σε κάθε γωνία της Ελλάδας. Το ίδιο κιόλας βράδυ, η αντίδραση του κόσμου με πορείες και άλλες μορφές διαμαρτυρίας ήταν γεγονός, τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε πολλές χώρες του εξωτερικου.Γρήγορα καταλήφθηκαν η ΑΣΟΕΕ, το πολυτεχενείο και η Νομική από τους φοιτητές. Τα σχολεία είχαν σειρά. Οργανώθηκαν συντονιστικά, ώστε οι μαθητές να εκφράσουν την οργή τους για τη δολοφονία του συμμαθητή τους. Οι ώρες και οι μέρες του Δεκέμβρη ήταν κάτι πρωτόγνωρο όχι μόνο για τους μαθητές, όπου ουσιαστικά ήταν η πρώτη τους επαφή με κινήματα αλλά και για το φοιτητικό κόσμο. Αλεπάλληλες και συνεχόμενες πορείες σε όλη την Ελλάδα, ολονύχτιες συγκρούσεις και οδομαχίες με τα όργανα της κρατικής καταστολής, λεηλασίες δημόσιων κτιρίων και καταστημάτων ήταν οι βασικές εικόνες που κυριαρχούσαν εκείνη τη περίοδο με ένα μόνο χαρακτηριστικό∙ οργή και μένος απέναντι στο «δημοκρατικό» κράτος.
Όπως αποδείχθηκε στη μεταδεκεμβριανή εποχή, οι μορφές αυτές διαμαρτυρίας δεν ήταν αρκετές για τη πολιτικοποίηση του κοινωνικού συνόλου. Κεντρικό αίτημα, ένα χρόνο μετά, επικαιροποίησης της εξέγερσης του Δεκέμβρη και μετουσίωσης της περσυνής οργής σε έναν ουσιαστικό πολιτικό λόγο.
Τα αίτια της εξέγερσης του Δεκέμβρη δεν πρέπει να αναζητηθούν όπως εντέχνως προσπάθησαν να παρουσιάσουν οι μεγαλοσχήμονες των καναλιών στα στενά όρια των Εξαρχείων, ούτε σε κάποια περιθωριακά άτομα τα οποία παρασιτούν. Τα αίτια αυτά είναι βαθιά:
• Το δικαίωμα στην ελεύθερη και δωρεάν παιδεία.
• Το δικαίωμα στην εργασία.
• Η ανασφάλεια για το μέλλον.
• Το χρεωκοπημένο πολιτικό και αδρανές πολιτικό σύστημα που επιβάλλουν τα δύο κόμματα εξουσίας.
• Και πάνω απ’όλα το δικαίωμα στην ανθρώπινη ζωή και ύπαρξη.
Το αποτέλεσμα της εξέγερσης δεν ήταν σίγουρα οι σπασμένες τζαμαρίες ούτε τα καμένα αμάξια τα οποία προβάλλονταν συνεχώς από τα ΜΜΕ, αλλά η πολιτικοποίηση και η ευαισθητοποίηση μιας ολόκληρης γενιάς, ένα μάθημα για το μέλλον. Εμείς που ζήσαμε το Δεκέμβρη, είτε ως μαθητές, είτε ως οι φοιτητές, οφείλουμε να συνεχίσουμε στο δρόμο του αγώνα, απέναντι σε ότι δεν μας ταιριάζει.
Αίτημά μας δεν είναι οι καταστροφές, δεν είναι οι βανδαλισμοί, αλλά ένα καλύτερο μέλλον, μια κάλύτερη ζωή.

Αξιολόγηση όπως.... υποβάθμιση, υποχρηματοδότηση

Η εσωτερική αξιολόγηση είναι πτυχή του νόμου-πλαίσιο η οποία στηρίζεται στην αντίληψη ότι αφού το κράτος χρηματοδοτεί τα δημόσια πανεπιστήμια και την ακαδημαϊκή έρευνα, έχει και το δικαίωμα να ελέγχει και το αντικείμενο σπουδών. Αυτό συνεπάγεται ότι σε τμήματα που έχουν υψηλή «βαθμολογία» αναλογεί και υψηλότερη επιχορήγηση απ’ ότι σε τμήματα που αξιολογήθηκαν ως λιγότερο κερδοφόρα. Κι αυτό συμβαίνει επειδή δεν αφορά την αξιολόγηση ούτε η ποιότητα της έρευνας ούτε και νοιάζεται να καλύψει τα προβλήματα που υπάρχουν στα λιγοτερο ενισχυμένα πανεπιστήμια. Η αξιολόγηση ελέγχει τον αριθμό των αποφοίτων του εκάστοτε τμήματος, την απορρόφηση από την αγορά εργασίας και το πόσο συμβαδίζει το αντικείμενο σπουδών με τη ζήτηση της αγοράς. Μιλά δηλαδή, με τεχνοκρατικούς όρους. Επομένως, κάποια τμήματα που ανταποκρίνονται στις ανάγκες του νεοφιλελευθερισμού είναι ευνοούμενα, ενώ άλλα είναι καταδικασμένα να υπολειτουργούν ή και να κλείσουν.

Έτσι λοιπόν, το δημόσιο πανεπιστήμιο υποβαθμίζεται συστηματικά, ανοίγει ο δρόμος στα ιδιωτικά πανεπιστήμια και δίνεται η δυνατότητα σε ιδιωτικούς φορείς να παρέμβουν στο αντικείμενο σπουδών. Συγκεκριμένα, έχει συμβεί να αξιολογείται τμήμα και στην επιτροπή αξιολόγησης να βρίσκονται στελέχη ιδιωτικών επιχειρήσεων, όπως της ΜΕΒΓΑΛ, για να ελέγξουν κατά πόσο το τμήμα «παράγει» αποφοίτους έτοιμους να επανδρώσουν τον ιδιωτικό τομέα. Κατ’ αντιστοιχία το δικό μας τμήμα θα μπορούσε να αξιολογηθεί από εφημερίδες, εταιρίες δημοσκοπήσεων, κ.α. Ειδικά σε ένα τμήμα όπως το Πολιτικό που έχει από τα υψηλότερα ποσοστά ανεργείας. . Το πανεπιστήμιο παύει να είναι χώρος ελεύθερων ιδεών και παιδείας και μετατρέπεται σε μηχανισμό παραγωγής τεχνοκρατών εξειδικευμένων στο αντικείμενό τους και με μονομερή σκέψη.
Οι καθεστωτικές παρατάξεις ΔΑΠ και ΠΑΣΠ όχι μόνο δεν αντιδρούν αλλά και υπερασπίζονται την εφαρμογή του νόμου-πλαίσιο στη σχολή μας, κόντρα στο νικηφόρο κίνημα του άρθρου 16. Ακόμα και η ΠΑΣΠ με το «προοδευτικό» της προφίλ, και επίσημα πλέον υποστηρίζει την αξιολόγηση, ενώ ούτε από τη νέα υπουργό παιδείας του ΠΑΣΟΚ περιμένουμε αλλαγή στάσης υπέρ των δημόσιων πανεπιστημίων όπως ούτε και ο Γιώργος Παπανδρέου είχε ευνοήσει τα δημόσια πανεπιστήμια σαν υπουργός Παιδείας στην τελευταία κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Αντίθετα τάχθηκε υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων, όπως αμέσως μετά και η ΝΔ, όπως περιμένουμε να κάνει και η νέα κυβέρνηση.
Ως Αριστερή Ενότητα διεκδικούμε καμία εφαρμογή του νόμου–πλαίσιο. Ζητάμε ενίσχυση του δημόσιου πανεπιστημίου και επιπλέον χρηματοδότηση σε τμήματα που έχουν ελλείψεις ώστε να μην κλείσουν και τη θέση τους πάρουν τα ΚΕΣ (Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών) και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Ο φοιτητικός σύλλογος έχει πρωτοβάθμια όργανα συνδιοίκησης (Γενική Συνέλευση και Διοικητικό Συμβούλιο) καθώς και τη δυνατότητα να παρεμβαίνει στη Γενική Συνέλευση Τμήματος των καθηγητών και να τοποθετείται. Η αξιολόγηση δεν ισχύει για το τμήμα μας, αλλά έχουν αρχίσει πολύ έντονες συζητήσεις γύρω από την εφαρμογή της και καλούμαστε συνολικά να παρέμβουμε και να την εμποδίσουμε.
Σαν Αριστερή Ενότητα συνεχίζουμε στον ίδιο δρόμο που εμποδίσαμε τις διαδικασίες για την εφαρμογή των πιστωτικών μονάδων και της υποβάθμισης του πτυχίου μας και διεκδικούμε πανεπιστήμιο δημόσιο, ανεξάρτητο, που προωθεί νέες ριζοσπαστικές ιδέες, που διασφαλίζει το ασύλο, που πυροδοτεί αγώνες και που εξασφαλίζει το δικαίωμα στην πολύπλευρη παιδεία κόντρα στην εξειδίκευση. Καλούμε όλους τους φοιτητές να μην επιτρέψουν την εφαρμογή της αξιολόγησης στο τμήμα μας.

Σχετικά με την ανασύσταση της Ε.Φ.Ε.Ε.

Η ΕΦΕΕ (Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδας) ιδρύθηκε το 1963 με σκοπό να υπάρχει ένα όργανο το οποίο θα εκφράζει όλους τους. Από τις εκλογές στους φοιτητικούς συλλόγους (εκτός από την περίοδο της δικτατορίας) προέκυπταν οι αντιπρόσωποι για το Πανσπουδαστικό Συνέδριο, στο οποίο συζητούνταν τα ζητήματα των φοιτητών και στο τέλος κάθε συνεδρίου εκλεγόταν το Κεντρικό Συμβούλιο της ΕΦΕΕ. Η ΕΦΕΕ έπαιζε από τότε κομβικό ρόλο στην πολιτική ζωή παρεμβαίνοντας για να προβάλλει τα φοιτητικά αιτήματα και με θεσμικό ρόλο στα κέντρα λήψης των αποφάσεων.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 η ΔΑΠ κυριαρχεί στις φοιτητικές εκλογές, και η λειτουργία της ΕΦΕΕ άρχιζει να απονεκρώνεται. Το 1995 διεξήχθη το τελευταίο Πανσπουδαστικό Συνέδριο. Από εκεί και πέρα με ευθύνη κυρίως της νεολαίας ΠΑΣΟΚ, την οποία δεν ευνοούσαν τα εκλογικά αποτελέσματα, σταμάτησαν να συγκαλούνται Πανσπουδαστικά Συνέδρια και η ΕΦΕΕ δεν ξαναλειτούργησε με την εξαίρεση τον καθορισμό της ημερομηνίας των φοιτητικών εκλογών, η οποία όμως ουσιαστικά λειτουργεί σε πλαίσιο διαπαραταξιακής συνάντησης και όχι οργάνου.

Γιατί ΕΦΕΕ;

Η μη ύπαρξη κεντρικής πολιτικής διαδικασίας έχει οδηγήσει τους περισσότερους Φοιτητικούς Συλλόγους στην Ελλάδα σε μια κατάσταση όπου κυριαρχούν οι μηχανισμοί, η πολιτική συζήτηση περιορίζεται στο ελάχιστο κάτι που φυσικά ευνοεί την ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ, οι οποίες επιχειρούν –και το καταφέρνουν σε σημαντικό βαθμό- να μετατρέψουν το συνδικαλισμό σε πελατειακή σχέση μεταξύ παρατάξεων και φοιτητών. Είναι χαρακτηριστικό ότι η συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητικών συλλόγων δε λειτουργεί με εξαίρεση τις εξάρσεις του Φοιτητικού Κινήματος τα τελευταία χρόνια. Αυτό που είναι σημαντικό να κατανοήσουμε είναι ότι η αντιπροσώπευση δεν είναι εξ’ ορισμού κάτι αρνητικό, αλλά στη σωστή της μορφή, αποτελεί απαραίτητο συμπλήρωμα για τον συντονισμό των αμεσοδημοκρατικών λειτουργιών.

Είναι προφανές ότι σε περιόδους κινήματος όπου οι καταλήψεις έκαναν κεντρικό το εκπαιδευτικό ζήτημα, η συμμετοχή ήταν ευκολότερη εξασφαλίζοντας τη λειτουργία σε ένα βαθμό των Συλλόγων. Από τη στιγμή που οι καταλήψεις δεν είναι το μόνο αποτελεσματικό μέσο πάλης, θα πρέπει το Φοιτητικό Κίνημα να είναι διαρκές και να παίρνει κάθε φορά την πιο αποτελεσματική μορφή, κάτι που διευκολύνεται από μια κεντρική έκφραση.

Εξάλλου, σε όλες τις μορφές οργάνωσης των κινημάτων μπορεί να υπάρχει αμφίδρομη σχέση μεταξύ βάσης και κεντρικού οργάνου. Ακόμα και υπό το σημερινό πολιτικό συσχετισμό η ΕΦΕΕ μπορεί να προκήρυσσε κινητοποιήσεις όπως έκανε επανειλημμένα όταν λειτουργούσε, καθώς ακόμα και οι καθεστωτικές δυνάμεις είναι αναγκασμένες να εναντιώνονται στις κυβερνητικές επιλογές που πλήττουν κατάφωρα τους φοιτητές και κάτω από την πίεση της Αριστεράς αποφεύγοντας να έρθουν σε ευθεία αντιπαράθεση με τους φοιτητές. Δεν είναι λίγες εξάλλου οι φορές που τα Διοικητικά Συμβούλια παίρνουν αγωνιστικές αποφάσεις όταν αδυνατούν να το κάνουν οι Σύλλογοι. Και βέβαια δεν διαγράφουμε την αναγκαιότητα να δημιουργούνται και ειδικά από τα κάτω όργανα συντονισμού σε περιόδους όπου οι αποφάσεις των συλλόγων ξεπερνούν τη βούληση της πλειοψηφίας της ΕΦΕΕ και υιοθετούν ριζοσπαστικές μορφές αγώνα (πχ συντονιστικά γενικών συνελέυσεων καταλήψεων).

Παράλληλα η ύπαρξη κεντρικής πολιτικής λειτουργίας στην οποία θα παίζει ρόλο η ψήφος του φοιτητή θα πολιτικοποιήσει περισσότερο και τη διαδικασία των Φοιτητικών Εκλογών ενώ η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ θα υποχρεούνταν να έχουν ενιαία θέση για πολιτικά ζητήματα σε όλες τις Σχολές και όχι να αλλάζουν θέσεις ανάλογα με το συμφέρον τους σε κάθε Σχολή. Πέραν αυτού η μη ύπαρξη κεντρικού ελέγχου ευνοεί τους ισχυρούς στους Συλλόγους οι οποίοι δε διστάζουν να ποδοπατούν τη δημοκρατία ακόμα και των εκλογικών αναμετρήσεων (έλλειψη παραβάν στην ΑΣΟΕΕ, αλλοίωση αποτελεσμάτων στο πολιτικό της Νομικής, δικτατορία ΔΑΠ στα ΤΕΦΑΑ).

Εμείς, επομένως, μιλάμε για ανασύσταση της ΕΦΕΕ ακριβώς γιατί θέλουμε να λειτουργήσουν ξανά και σε διαρκή βάση οι Φοιτητικοί Σύλλογοι σε όλη την Ελλάδα. Φυσικά δεν θεωρούμε πως οι δομές από μόνες τους μπορούν να λύσουν τα προβλήματα, χρειάζεται μεγάλος αγώνας για να αλλάξουν οι συσχετισμοί στους Φοιτητικούς Συλλόγους και αυτή είναι η στόχευση της Αριστεράς.

ΑΡ.ΕΝ. Πολιτικού Νομικής